Zaman.

ne kadar da çabuk geçiyor. Sanki bir anı yaşıyor insan.

Uzunca bir süre oldu yazmayalı, çok şey değişti. Çok şey yoluna girdi çok şükür.

Biz neler biriktiriyoruz acaba ?

Yaza Buz Biriktirmek

Pul biriktirenler vardı eskiden, davetiye, kibrit kutusu, sigara paketi, kartpostal ve daha bir sürü şey... Şimdi bunlar naif geliyor kulağa, biriktirmek için daha havalı şeyler var. Hem daha ucuz, hem daha kolay...

Bir arkadaşım film biriktiriyor mesela. Ben de biriktiriyorum ama benimki makul miktarlarda. Onunsa terabaytlar dolusu filmi var dijital depolarında. Bir ucundan izlemeye başlasa ömrü vefa etmeyecek hepsini izlemeye. Değil hepsini, yarısının yarısının yarısını izlemeye... Film süreleriyle bir ortalama ömrün kalan dakikalarını karşılaştırırsak, bu net olarak böyle... Benim günde sekiz film izlemişliğim var ama bunu üç gün üst üste yapan herhalde komaya girer. Uzun vadede tahammül en fazla günde iki filme kadardır, fazlası manasız bir sürümden kazanma ittirmesiyle olur ki beyhudedir. O halde sormak lazım; bir insan -ki böyle birçok insan var, duyuyorum- izlemeye ömrünün yetmeyeceği kadar çok filme neden sahip olmak ister?

Bir başkası özlü sözler biriktiriyor. Her gün onlarca özlü söz buluyor, renkli kalemlerle defterine yazıyor. Hayatın örselediği birtakım insani değerleri, böyle bilgece nakşedilmiş cümleler sayesinde ayakta ve hatırda tutmaya çalışıyor belki. Ama daha çok buna kendini inandırmaya çalışıyor. Her biriktirme işlemi gibi bu söz koleksiyonculuğunun da rutinleşmek gibi bir kaderi var. Her sözün hayat içinde anlam kazanacağı bir 'an'ı, bir 'durum'u, dolduracağı bir gediği var çünkü. Bir kıyıda biriktirilmiş özlü söz tepeleri ise eski yanardağlar gibi sönüyor, sessizleşiyorlar zamanın elinde. Bütün o özlü sözler, içinde sıralandıkları defterleri güzelleştirebiliyor belki ama buz gibi soğumakta olan hayatlara katacak en ufak bir sıcaklıkları yok. Elinizde birikmiş sayısız özlü, hikmetli, derin sözle ne kadar dik durabilir, boz bulanık, sığ ve katılaşmış bir hayata karşı ne kadar daha savunabilirsiniz masumiyetinizi?

Dikkatli bakarsak çevremize, başka pek çok insanın da pek çok başka şey biriktirmekte olduğunu gözleyebiliriz. Daha ileri giderek bu listeye kendimizi ve biriktirdiklerimizi de ekleyebiliriz. Mesela ben, hayattan, tabiattan, insanlardan, günlerden kareler biriktiriyorum. Parasını biriktirenler var mütemadiyen. Hayallerini biriktirenler, umutlarını biriktirenler, öfkelerini, nefretlerini biriktirenler var. Kimileri var ki, aklıyla alt ettiği başka akılların çetelesini tutuyor gurur ve hatta kibirle. Yazılmamış romanlarını, çekilmemiş filmlerini biriktirenler var. Kimileri de okunmamış kitaplarını, tutulmamış sözlerini, yazılmış yazılmamış mektuplarını biriktiriyor. Düşünün kendi koleksiyonlarınızı da bulacaksınız, dolaplarda, çekmecelerde, dijital depolarda ya da hafızanızda, içinizde, derinlerinizde...

Biriktirmek, hayatın her yanına ve anına sinmiş faniliği unutmak için uydurduğumuz oyunlardan biri sadece. İnsan, bir tarafında ölüm olan bir terazinin diğer kefesinde tartılmaya hep çok gönüllü. Bir gün, çoğu zaman hiç gelmeyen, gelmeyecek olan bir gelecek için yanımızda götürmeye çalışıyoruz ihmal ettiğimiz, hakkını vermediğimiz ne varsa. 'Yarın her şey daha güzel olacak' diyoruz ya hani bıkıp usanmadan senelerdir... Sormak lazım artık; 'Bugünler ne zaman güzel olacak?' diye...

Bir gün, bu günkü insanlığımızdan daha tamam bir insan olmaya inanmak... Güzel ama, biliriz ki ölüm hep ansızın gelir. Ve her insan, yaşı kaç olursa olsun, hep çok erken ölür.

Yazan: Gökhan Özcan

Kupa

Bazen insan bir kart çeker ve bütün hayatı değişebilir. 

Umarım çektiğimiz bu kart kupadır. 

Çünkü biliyorsunuz ki "kupa kalkanı temsil eder ve soylu bir sınıfa aittir. 13. yüzyılda ona Fransızlar “coeur” ismini vermiştir."  :)

This is my life...

The Holstee Manifesto Lifecycle Video from Holstee on Vimeo.

Life in a day, a day in a life...

FURKAN VE RESMİ

ene

SNCRSPORTS

So do I

İnsanın Anavatanı Çocukluğudur...

Bir gün seminere başlamadan önce kısa boylu güler yüzlü birisi geldi, Hocam elinizi öpmek istiyorum, dedi. Ben el öptürmekten pek hoşlanmadığım için, yanaktan öpüşelim, dedim, öpüştük. Aramızda şöyle bir konuşma yer aldı:

- Hayrola, neden elimi öpmek istedin?

- Hocam, üç yıl önce sizin bir seminerinizi katıldım. Hayatım değişti. O seminerden sonra daha mutlu bir ailem var ve size teşekkür etmek istiyorum; onun için elinizi öpmek istedim.

- Ne oldu, nasıl oldu?

- Üç yıl önce şirketimizin organize ettiği iki günlük bir seminerde bizimle beraberdiniz. O seminerin bitişine doğru dediniz ki, “Bir insanın anavatanı çocukluğudur. Çocukluğunu doya doya yaşayamamış bir insanın mutlu olması çok zordur. Bir annenin, bir babanın en önemli görevi, çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasına olanaklar yaratmaktır.”

Bir süre sustu, bir şey hatırlamak ister gibi düşündü, sonra konuşmaya devam etti:

- Hatta daha da ilerisi için söylediniz; dediniz ki, “Bir ulusun en önemli görevi çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasına olanaklar yaratmaktır.” Ben bir baba olarak sizi duyduğum zaman kendi kendime düşündüm: Ben bir baba olarak çocuğumun çocukluğunu doya doya yaşamasına fırsatlar yaratıyor muyum? Böyle bir sorunun o zamana kadar hiç aklıma gelmediğini fark ettim. Ben ne yapıyorum, diye düşündüm. Benim yaptığım sanırım birçok babanın yaptığının aynısıydı. Dokuz yaşındaki oğlum ben işten eve gelince beni görmemeye, benden kaçmaya çalışıyordu. Neden kaçmaya çalışıyordu, biliyor musunuz, Hocam?

- Hayır, neden?

- Çünkü onu görünce hemen şu soruyu soruyordum. “Oğlum bugün ödevini yaptın mı?” Tuhaf tuhaf bakıyor, gözünü kaçırıyor, daha da sıkıştırınca, hayır anlamına gelen, “cık” sesini çıkarıyordu. Kızıyordum, söyleniyordum, “Niye yapmıyorsun ödevini!” diyordum. Aramızda sürekli tartışmalar, sürtüşmeler oluşuyordu. Tabii bunun sonucunda bütün aile huzursuz oluyordu.

Burada biraz sustu, soluklandı. Sanki hatırlamak istemediği anılar vardı; onların üstesinden gelmeye çalışıyordu. Sonra konuşmaya devam etti:

- Ben sizin seminerinizden çıktıktan sonra düşünmeye başladım. “Ben ne biçim babayım,” diye kendime sordum. Seminer için geldiğim İstanbul’dan çalışma yerim olan Kayseri’ye gidinceye kadar düşündüm; otobüste bütün gece düşündüm ve sonra kendi kendime dedim ki, eşimle konuşayım, biz birlikte bir karar alalım. Diyelim ki bu çocuk isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama doya doya çocukluğunu yaşasın.

- Radikal bir karar!

- Evet, uçta bir karar, ama bu karar içime çok iyi geldi, Hocam. Gerginliğim, üzüntüm gitti, içim rahat etti. Ben eve gelince eşime dedim ki, hadi gel otur, konuşalım. Yemekten sonra oturduk konuştuk, çocuklar yattı biz konuşmaya devam ettik. Seminerde anlatılanları aktardım, böyle böyle böyle diye izah ettim ona ve en nihayet dedim ki, ya benim gönlümden ne geçiyor sana söyleyeyim. Bizim oğlumuz var ya bizim oğlumuz, o isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama çocukluğunu yaşasın! Şimdiye kadar onun çocukluğunu yaşamasıyla ile ilgili pek bir çaba göstermedik, bir bilinç göstermedik, oluruna bıraktık. Gel şimdi değiştirelim bunu.

- Eşiniz ne dedi?

- Hocam biliyor musun ne oldu?

- Ne oldu?

- Karım hayretle bana baktı ve dedi ki, “Bu ne biçim seminer be! Kim bu adam? Öyle şey mi olur; yok bizim ki çocukluğunu yaşayacakmış! Bizim çocuk çocukluğunu yaşarken öbürküler sınıflarını geçecek ilerleyecek! Öyle şey olmaz.”

- Anlıyorum; anne olarak çocuğunun geride kalmasını istemiyor, kaygılanıyor!

- Fakat hocam ben pes etmedim, bırakmadım, mücadeleye devam ettim. Her gün, her akşam gece yarılarına kadar karımla konuştum. Üç gecenin sonunda bana, peki ne halin varsa gör, dedi.

- Pes etti, yani. Peki, sen ne yaptın?

- İşte onu dediği günün sabahı eşofmanımı, ayakkabımı şöyle kapının yanına bıraktım işe gittim; işten dönünce oğlumun gözüne baktım ve dedim ki, oğlum bugün doya doya oynadın mı? Bana hayretle baktı ve “Hayır!” anlamına gelen “cıkk” dedi. O zaman, hadi gel beraber aşağıya ineceğiz, oynayacağız, dedim. Eşofmanımı giydim, ayakkabımı giydim, onunla beraber sokağa çıktık. Pencereden arkadaşları bakıyorlarmış, onlar da sokağa çıktılar; birlikte sokakta oyun oynadık. Akşam saat altıdan sekiz buçuğa kadar sokaktaydık. Eve gelince toz toprak içindeyiz, beraber banyoya girdik, duş yaptık. Havluyla kuruladım, çok mutluyduk ve o günden sonra işten dönünce her gün onunla oynamaya başladım. Her gün, her gün, her gün oynadım. Yedi gün sekiz gün sonraydı galiba, bir gün banyodan çıkarken onu kuruluyorum havluyla, kolumu tuttu, bana döndü ve dedi ki, baba ya, ben seni çok seviyorum. Hocam nefesim durdu, gözüm yaşardı, konuşamadım. Çünkü farkına vardım ki, şimdiye kadar sevdiğini hiç söylememişti. Düşündüm, şimdiye kadar hiç söylemediğinin farkında değildim; belki ömür boyu söylemeyecekti. “Ne büyük tehlike!” diye düşündüm. Ömür boyu onun bana bu cümleyi söylemediğinin farkında olmayacaktım.

- Demek farkına vardın, seni kutlarım. Senin farkına vardığın bu durum birçok anne ve babanın farkında olmadığı gizil, örtük ama önemli bir tehlike!

- İçimde bir şükür duygusu, havluyla çocuğumu kuruladım ve giydirdim ve artık her gün oyun oynamaya devam ettik. Zaman geçti, iki hafta sonra okul, öğretmen veli buluşması için okula davet etti. Daha önceki veli buluşmalarında öğretmen, “Sizin oğlunuz akıllı bir çocuk, ama ödevleri kargacık burgacık yazıyor, dikkat etmiyor. Sınıfta arkadaşlarını rahatsız ediyor, onları itiyor kakıyor, lütfen onunla konuşun. Ödevlerine ilgi gösterin, sınıfta arkadaşlarını rahatsız etmesin. Ödevlerini doğru dürüst yapsın,” demişti. O nedenle öğretmen buluşmasına gitmekten çekiniyordum. Bu davet gelince ben eşime dedim ki, hadi okuldaki buluşmaya beraber gidelim! Yok, dedi, sen tek başına gideceksin, ben gelmeyeceğim.

- Eşiniz gelmek istemedi!

- Hayır istemedi. Ya beraber gidelim, diye ısrar ettim hayır hayır sen yalnız gideceksin dedi. Ben yalnız gittim ve diğer veliler geldikçe sıra bende olduğu halde sıranın arkasına geçtim, sıranın arkasına geçtim ki başka kimse olmadan öğretmenle konuşayım, diye. Mahcup olacağımı düşünüyordum. Her şeyin daha kötüye gittiğini düşünüyordum. En nihayet bütün veliler öğretmenle konuşmalarını bitirip gittiler. Sıra bende! Öğretmenin karşısına geçtim, bana baktı gülümsedi, siz ne yaptınız bu çocuğa, dedi. Hiç cevap vermedim, önüme baktım. Lütfen söyleyin ne yaptınız bu çocuğa, dedi. “Çok mu kötü hocam?” diye sordum. Gülümsedi, hayır, kötü değil, dedi. “Artık sınıfta arkadaşlarını hiç rahatsız etmiyor, ödevleri iyileşti, tam istediğim öğrenci oldu. Ne yaptınız bu çocuğa siz?”

- Herhalde bir baba olarak çok mutlu oldunuz?

- Hocam biliyor musunuz öğretmenin karşısında ağlamaya başladım. İnanamıyordum kulağıma, içimden, vay evladım, biz sana ne yaptık şimdiye kadar, duygusu vardı. Eve geldim, karım yüzüme baktı, gözlerim ağlamaktan kıpkırmızı. “O kadar mı kötü?” diye sordu. Ona da cevap veremedim Hocam, ona da cevap veremedim! Ağladım. Daha sonra anlattım. Hocam onun için sizin elinizi öpmek istedim, teşekkür ediyorum. Benim oğlumun ve onun küçüğü kızımın hayatını kurtardınız. Ailemin mutluluğu kurtuldu. Hakikaten bir insanın anavatanı çocukluğuymuş. Anavatanı mutlu olan bir çocuk çalışmasını, okulunu her şeyini bütün gücüyle yapar ve orada başarılı olurmuş.

“Gel seni yeniden kucaklayayım!” dedim. Kucaklaştık.

“Çocuklar Gülsün diye!” yaşayalım. Çünkü insanın anavatanı çocukluğudur. Çocuklar gülerek, oynayarak büyürse, sonunda büyükler güler. Büyükler mutlu olup gülümseyince tüm ülke, tüm insanlık güler. Çocukların gülmesine hizmet veren herkese selam olsun!

Doğan CÜCELOĞLU